Jan Bondarenko

Jan Bondarenko (1942 - 1989) - urodził się 20 kwietnia 1942 r. w Ciechanowcu. Był synem sowieckiego lekarza weterynarii Siemiona (Szymona) Bondarenki i Ireny Okońskiej, mieszkanki Ciechanowca. Siemion nie ewakuował się po wybuchu wojny sowiecko-niemieckiej, przeżył okupację niemiecką, a zginął z rąk podziemia polityczno-wojskowego w 1946 r. Jan kontynuował zawód ojca, ukończył w 1966 r. Technikum Weterynaryjne w Łomży, po czym podjął studia w warszawskiej Szkole Głównej Gospodarstwa Wiejskiego. W 1967 r. otrzymał dyplom lekarza weterynarii. Po kilkuletnim stażu w Ośrodku Doradztwa Rolniczego Szepietowie, podjął pracę w Państwowym Zakładzie Leczenia Zwierząt w Ciechanowcu, początkowo jako ordynator, a od 1975 r. jako jego kierownik. Był współtwórcą budowy nowoczesnej lecznicy dla zwierząt w Ciechanowcu, otwartej w 1978 r.

W 1980 r. Jan Bondarenko obronił doktorat w Akademii Rolniczej w Lublinie na podstawie dysertacji: Lecznictwo zwierząt w XVIII i na początku XIX wieku na ziemiach polskich ze szczególnym uwzględnieniem zaleceń zawartych w dziełach ks. Krzysztofa Kluka. Temat doktoratu świadczył o poczuciu tożsamości, ścisłych związkach z miastem rodzinnym.

Przez wiele lat dr Bondarenko brał udział w pracach Towarzystwa Miłośników Ciechanowca, a od 1982 r. aż do śmierci w 1989 r. był jego prezesem. W lipcu 1989 r. otworzył wystawę prezentującą Muzeum Rolnictwa im. ks. Krzysztofa Kluka w salach Państwowego Muzeum Historycznego w Wilnie. Brał udział w wielu innych przedsięwzięciach TMC, stał się osobą znaną i lubianą, budził niekwestionowany szacunek w lokalnej społeczności. Z racji zawodu był też postacią bardzo użyteczną. O doktorze Janie Bondarenko mówiono, że gdy zaistniała taka potrzeba, potrafił wstać od świątecznego stołu, aby nieść pomoc bolejącemu zwierzęciu. Takie postępowanie zjednało mu szacunek Zmarł na zawał serca w dniu 7 sierpnia 1989 roku w Ciechanowcu. Jego pogrzeb z udziałem kilku tysięcy osób uznano za największym w powojennym Ciechanowcu.

Obok działalności społecznej i praktyczno-zawodowej dr. J. Bondarenko dużą wagę przywiązywał do pracy naukowej, był aktywnym członkiem Sekcji Historycznej Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych oraz Łomżyńskiego Towarzystwa Naukowego im. Wagów. Jest autorem kilku ciekawych artykułów z historii leczenia zwierząt w dawnej Polsce, zamieszczanych w „Życiu Weterynaryjnym” i w prasie lokalnej. Znana była również jego wielka pasja kolekcjonerska, stał się prezes TMC posiadaczem jednej z największych i najbardziej reprezentatywnych w okolicy kolekcji lamp naftowych.

Z małżeństwa z Urszulą Czyż Jan Bondarenko miał dwie córki: Justynę i Monikę. Justyna Bondarenko-Kiersnowska poszła śladem ojca i ukończyła studia weterynaryjne. Obecnie z mężem Ksawerym Kiersnowskim prowadzi prywatną lecznicę dla zwierząt w Ciechanowcu, w domu pobudowanym przez swojego ojca. Druga z córek, polonistka Monika Bondarenko-Jurczuk, z mężem i dwójką dzieci mieszka obecnie w Stanach Zjednoczonych.
W zbiorach Muzeum Weterynarii znajdują się dokumenty obrazujące drogę zawodową i naukową dr. Jana Bondarenki, przekazane do zbiorów przez żonę Urszulę. Do zbiorów muzealnych trafił też pokaźny specjalistyczny księgozbiór zgromadzony przez dr. Jana Bondarenkę. Prawie wszystkie działy posiadają również eksponaty zebrane przez doktora w czasie prowadzonych w ramach TMC penetracji terenowych.

Dr Jan Bondarenko otrzymał wiele nagród i odznaczeń (państwowych, resortowych i regionalnych. Do najważniejszych należy zaliczyć: Odznakę Zasłużony Białostocczyźnie (1973), Odznakę Zasłużony Pracownik Rolnictwa (1977), Złotą Odznakę Za Opiekę nad Zabytkami (1977), Złoty Krzyż Zasługi (1978), Odznakę Honorową Zasłużony dla Polskiego Towarzystwa Nauk Weterynaryjnych (1982), Dyplom Honorowy „Za osiągnięcia w upowszechnianiu kultury” (1982), Odznakę Za Wzorową Pracę w Służbie Weterynaryjnej (1985).